هدف گزارش یک بیمار مبتلا به سندرم ژوبرت همراه با Alternating Skew Deviation و Lateral Skew Deviation معرفی بیمار خانم 18 ساله با شکایت انحراف چشم ها از زمان تولد مراجعه نمود. عدم توانایی در شروع ساکاد افقی همراه با چرخش ناگهانی سر هنگام نگاه به طرفین (Head Thrust) مشخص بود. همچنین حرکات Vertical Divergence متناوب در چشم ها مشهود بود و بعد از 3 تا 5 ثانیه این حرکت، معکوس می شد. (به این حرکات Alternating Skew Deviation گفته می شود). در نگاه به طرفین، چشم ابداکتور به سمت بالا حرکت می کرد. (به این یافته Lateral Skew Deviation گفته می شود). در MRI به عمل آمده، هیپوپلازی قسمت فوقانی ورمیس مخچه همراه با منظره دندان مولار دیده شد. نتیجه گیری این گزارش می تواند تاییدی بر مقالات قبلی باشد که Alternating Skew Deviation و Lateral Skew Deviation از تظاهرات سندرم ژوبرت می باشند.

زمینه و هدف: یکی از عوامل ایجاد اختلال در جوامع بشری جرم است. که همواره امنیت جانی، اقتصادی، سیاسی، فرهنگی انسان­ ها و جامعه و دولت ­ ها را در معرض خطر قرار داده است. واکنش جوامع در مقابل این پدیده ابتدا از طریق اعمال روش ­ ها و ابزارهای قهرآمیز قانونی با توسل به نهادهای کیفری است. مواد و روش ها: این تحقیق از نوع نظری بوده روش تحقیق به صورت توصیفی تحلیلی می باشد و روش جمع آوری اطلاعات بصورت کتابخانه ای است و با مراجعه به اسناد، کتب و مقالات صورت گرفته است. یافته ها: روش ­ های ناصحیحی نیز در جهت مقابله با جرم در بین کارگزاران کیفری همانند قضات و مراجع انتظامی مرسوم است. که این روش ­ های غیرصحیح با دو موضوع نظم عمومی و حقوق افراد مغایرت دارد. لیکن گاها نگاه توأم با مصلحت و حتی خیرخواهانه، کارگزار کیفری را مجاب می­ نماید، که در راستای حل مسأله کیفری یا پرونده به روش ­ های غیرصحیح توسل جوید. ملاحظات اخلاقی: در تمام مراحل نگارش پژوهش حاضر، ضمن رعایت اصالت متون، صداقت و امانت­ داری رعایت شده است. نتیجه گیری: عدم جرم دانستن این طریق ناصحیح کشف جرم و تحصیل دلیل و عدم ذکر آن به عنوان عاملی که می تواند موجبات مختومه شدن پرونده را تحت قالب قرار موقوفی تعقیب فراهم نماید، یک نقیصه ی قانونی است که سبب تشتت آراء و عدم وجود رویه ی واحد در خصوص یک موضوع نزد مراجع قضایی شده است.

یکی از نقش‏ های زبان، نقش ادبی آن است که نقطه پیوند زبان ‏شناسی و ادبیات به شمار می ‏رود. در نقش ادبی، تاکید بر پیام است و از اینجا است که زبان پیام بر زبان معیار برجسته می شود. زبان ‏شناسان این برجسته ‏سازی را به دو طریق انجام می دهند: انحراف از زبان معیار با عنوان هنجارگریزی، و افزودن قواعدی به زبان معیار با نام قاعده ‏افزایی در سه سطح معنا، صورت و تحقق صوری زبان. هنجارگریزی سخن را به شعر نزدیک می‏ سازد و قاعده‏ افزایی لباس نظم بر آن می ‏پوشاند.از آنجا که مجموعه شعر از این اوستا نماینده اوج هنری اخوان ثالث است، در این مختصر، بارزترین گونه برجسته‏ سازی در آن یعنی هنجارگریزی معرفی می ‏شود. علاوه بر بسامد بالای هنجارگریزی در مقایسه با قاعده ‏افزایی در سخن اخوان، هنجارگریزی در سطح معنا بیش از انواع دیگر آن دیده می ‏شود. این گونه شامل مباحث بیان و بدیع معنوی است که جنبه تخیل را در شعر به اوج می ‏رساند؛ به ویژه اینکه تشبیه و استعاره - دو شکل بارز صور خیال - به میزان بالایی در آن به کار رفته ‏است. پس از آن، هنجارگریزی زمانی، یعنی کاربرد کلمات کهن، فراوان به چشم می ‏خورد و بنابراین مشاهده می ‏شود که انواع دیگر هنجارگریزی که از فخامت سخن می ‏کاهد، در شعر اخوان کمتر یافت می ‏شود.

پژوهش حاضر بر آن است که خصیصه های زیبایی شناختی را در مثنوی های سنایی از حیث فنون آوایی بررسی کند؛ بدین منظور، از نظریات نوین زبان شناسی و ادبی مناسب با اثر بهره جسته است. نظریه هنجارگریزی یکی از این نظریات ادبی است که نخستین بار «لیچ» آن را ارائه کرد. هنجارگریزی از مهم ترین عوامل پیدایش سبک ادبی است. در این تحقیق، برای رسیدن به پاسخ این پرسش که سنایی چگونه هنجارگریزی آوایی را ابزاری برای آفرینش ادبی قرار داده است، مثنوی های او، شامل حدیقه الحقیقه، سیرالعباد، عقل نامه، عشق نامه، سنایی آباد، تحریمه القلم، طریق التحقیق و کارنامه بلخ بر پایه این نظریه بررسی شده است. در این بررسی، این مثنوی ها از لحاظ انواع زیرمجموعه های هنجارگریزی آوایی، مانند ابدال، اشباع، تخفیف و... سنجیده شد. بر پایه نتایج تحقیق، می توان گفت که سنایی از این توانایی زبان برای زیبایی شعر خویش بهره برده است. افزون بر این، سنایی صرفا بنابر ضرورت وزنی دست به هنجارگریزی نزده است، بلکه گاهی هنجارگریزی را برای ایجاد صنایع بدیعی، مانند سجع، جناس و... به کار برده و زیبایی های ادبی آفریده است. بر اساس یافته های این پژوهش، در اشعار سنایی، پربسامدترین هنجارگریزی آوایی، فرآیند تخفیف و کم بسامدترین آن، فرآیند تشدید است. همچنین، به نسبت تعداد ابیات هر مثنوی، مثنوی عقل نامه بیشترین و مثنوی حدیقه کمترین هنجارگریزی آوایی را در خود داشته اند.

خاقانی یکی از شاعران بنام ادب فارسی در قرن ششم است، به اذعان همگان برای درک و دریافت معانی دشوار و پیچش های کلام او، خواننده باید به شناخت زبان رازآمیز و روح عناصر لفظی و معنوی و شیوه بیان وی مجهز باشد.وی که در تاریخ ادب زبان فارسی، شاعری برجسته و صاحب سبک به شمار می آید، قصایدش به جهت ویژگی هایی چون نازک خیالی های بی نظیر، ترکیبات بدیع و شگفت آور، التزام ردیف های دشوار قابلیت بررسی از منظر نظریه های ادبی جدید ازجمله صورت گرایی (فرمالیسم) را منطقی می سازد. زیرا شگردها و فنونی که شاعر، آگاهانه در بیان مقصود خویش به کار می گیرد، زبان وی را از شکل خودکاری به مرحله برجسته سازی ارتقا می دهد و گَرد عادت را از امور و اشیا کنار می زند و منجر به بیگانه سازی (آشنایی زدایی) می شود.در این مقاله تلاش شده است هرچند گذرا، زوایایی از هنر شاعرانه وی بر اساس روی کرد صورت گرایی باز نموده شود.آنچه در این جستار بدان رسیدیم بازگوی آن است که شاعر در بیان خود سعی داشته است که معانی جدید خلق کند و اگر هم ناچار به تکرار مضامین و مفاهیم گذشتگان بوده به زیوری دیگر از بیان، کلام خود را می آراید و آن را در هیات الفاظ و واژه ها و تصویرسازی های بدیع به صورت دیگر می نمایاند که این جلوه گری رنگارنگ را عمدتا در حوزه انواع هنجارگریزی ها به دست می دهد.

لم یظهر مصطلح الأسلوبیة إلا فی بدایة القرن العشرین مع ظهور الدراسات اللغویة الحدیثة، ویعد شارل بالی (1865-1947م) مؤسس علم الأسلوب فی المدرسة الفرنسیة، و خلیفة «سوسیر» فی کرسی علم اللغة بجامعة «جینیف». والأسلوبیة هی تشبه عملیة نقدیة ترید أن تکتشف الأسس الجمالیة التی یقوم علیها الأثر الأدبی. و من أبرز الأسلوبیات التی ظهرت، أسلوبیة الانزیاح.والانزیاح یعد تفننا فی الکلام و تصرفا فیه یکسب النص قیمة جمالیة، و ینبه إلی أسرار بلاغیة کثیرة، و هو من فنون التواصل بین المبدع والمتلقی، لأنه یبرز إمکانات المبدع فی استعمال الطاقة التعبیریة الکامنة فی اللغة، لإیصال رسالته إلی المتلقی بکل ما فیها من القیم الجمالیة، فینزاح الأسلوب عن نمط الأداء المألوف المعتاد، لیحقق ما یریده من أهداف یعجز عن توصیلها الترکیب العادی. ولکن هناک بعض الدارسین خیل إلیهم أن الأسلوب لیس إلا انزیاحا عن النمط المألوف. ولقد سار صاحبا هذا المقال إلی رد هذا الزعم مستعینین ببعض الشواهد الشعریة والقرآنیة.

آشنایی زدایی یکی از مفاهیم اساسی در نظریه فرمالیست های روس است. در یک تعریف گسترده، آشنایی زدایی عبارت است از تمامی شگردها و فنونی که نویسنده یا شاعر از آنها بهره می برد تا جهان متن را به چشم مخاطبان خود بیگانه بنمایاند.یکی از روشهای مهم آشنایی زدایی، هنجار گریزی یا خروج آگاهانه از زبان معیار است. در غزلیات شمس انواع مختلفی از هنجارگریزی مورد استفاده قرار گرفته که عبارتند از:هنجارگریزی معنایی، هنجارگریزی واژگانی و هنجارگریزی زمانی.